Gekenmerkt door een schier oneindige vlakte van spiegelend water en uitgestrekte tapijten van al dan niet bloeiende waterlelies is het Skadarmeer het grootste meer van het Balkanschiereiland. Dit uitgestrekte, dolfijnvormige zoetwaterbekken ligt genesteld in een diep dal op de grens van Montenegro en Albanië, waarbij twee derde van het wateroppervlak tot het gelijknamige Montenegrijnse Nationaal Park behoort. Volgens een lokale legende ontstond het meer toen een jonge fee, overweldigd door liefdesverdriet, vergat de dorpsbron dicht te draaien waardoor de vallei in één nacht onder water liep. De werkelijke geschiedenis is minstens zo fascinerend: door de eeuwen heen was het meer een zwaarbevochten grensgebied waar Illyriërs, Romeinen, Byzantijnen en Ottomanen bloedige oorlogen uitvochten om de strategische handelsroutes.
De erfenis van deze turbulente eeuwen is nog altijd zichtbaar op de vele mysterieuze rotseilandjes die uit het water oprijzen, waar verlaten Turkse gevangenisforten zoals Grmožur – het ‘Alcatraz van Montenegro’ – en eeuwenoude, actieve orthodoxe kloosters vredig zij aan zij staan. Vandaag de dag is het meer echter vooral een wereldberoemd ecologisch paradijs en een van Europa’s belangrijkste vogelreservaten, waar de zeldzame, indrukwekkende Kroeskoppelikaan statig over het water scheert. Reizigers verkennen dit beschermde natuurgebied het liefst in een traditionele houten boot vanaf de kades van het vissersdorpje Virpazar. Bij de iconische haarspeldbocht van Pavlova Strana perst het meer zich als een glanzende, groene slang rond een halfronde bergwand; een adembenemend panorama dat symbool staat voor de pure, ongerepte wildernis van Montenegro.
