De Church of the Immaculate Heart of Mary, beter bekend als het Brompton Oratory, kent een rijke geschiedenis die nauw verbonden is met de heropleving van het katholicisme in Engeland in de negentiende eeuw. De geloofsgemeenschap werd in 1849 opgericht door de bekende pater Frederick William Faber, op initiatief van kardinaal John Henry Newman, en verhuisde enkele jaren later naar de huidige locatie in South Kensington. Na een ontwerpwedstrijd te hebben gewonnen, begon architect Herbert Gribble in 1880 met de bouw van de huidige kerk in een weelderige Italiaanse neobarokke stijl, waarna het gebouw in 1884 plechtig werd ingewijd. Tijdens en na de Tweede Wereldoorlog speelde het heiligdom bovendien een cruciale rol als spiritueel centrum voor de Poolse regering in ballingschap en de Poolse gemeenschap in Londen.
Bij een bezoek aan deze op een na grootste katholieke kerk van Londen vallen meteen de indrukwekkende schaal en de rijke decoraties op. Het meest in het oog springende kenmerk is de enorme koepel van ruim zestig meter hoog, die boven een van de breedste kerkschepen van Engeland uittorent. Binnen trekken de twaalf grote marmeren apostelbeelden van Giuseppe Mazzuoli direct de aandacht; deze beelden stonden oorspronkelijk in de kathedraal van Siena voordat ze naar Londen werden gehaald. Daarnaast herbergt het interieur diverse rijkelijk versierde zijkapellen, waaronder de kapel van Sint-Filippus Neri met zijn relikwieën en een monument voor kardinaal Newman op het voorplein. Ook het majestueuze pijporgel met bijna vierduizend pijpen vormt een belangrijk hoogtepunt en ondersteunt de befaamde koortraditie tijdens de Latijnse en Engelse erediensten.
