Het Arcturos Berenopvangcentrum is een van de belangrijkste dierenopvangcentra van Zuidoost-Europa. De geschiedenis van het reservaat begon in 1992, toen de ecologische non-profitorganisatie Arcturos werd opgericht. Het directe doel van de oprichters was om een einde te maken aan het wrede, eeuwenoude fenomeen van de ‘dansende beren’ in Griekenland en buurlanden op de Balkan, waarbij jonge welpjes illegaal in het wild werden gevangen en afgericht voor straatvermaak. Dankzij de volharding van de organisatie werd deze praktijk in de jaren negentig definitief verboden, waarna dit beschermde bosgebied van ruim twaalf hectare op 1.300 meter hoogte werd ingericht als een veilige, natuurlijke thuishaven voor geredde en getraumatiseerde dieren.
De geredde beren worden niet simpelweg in het wild vrijgelaten. Omdat de dieren als jong welpje van hun moeder zijn gescheiden en door mensen zijn verzorgd, hebben ze nooit geleerd om zelfstandig te jagen en hebben ze hun natuurlijke angst voor de mens verloren.
De naam van de organisatie is afgeleid van de oude Griekse woorden arktos (beer) en ouros (beschermer), wat letterlijk “Beschermer van de Beer” betekent. Naast het berenreservaat vangt Arcturos tegenwoordig ook geredde wolven op in een nabijgelegen reservaat en fokken zij de traditionele Griekse herdershond om lokale veehouders te helpen hun kuddes te beschermen zonder roofdieren af te schieten. Wonder boven wonder herwinnen de meeste opgevangen beren in dit natuurlijke bos na verloop van tijd hun instincten, waardoor ze in de winter weer op eigen kracht een hol graven voor een volwaardige winterslaap.
Dramatisch gelegen op de rand van een steile rotswand in de regio Centraal-Macedonië ligt Edessa, een unieke stad die internationaal bekend staat als de “Stad van het Water”. De geschiedenis van deze plek gaat duizenden jaren terug tot de antieke oudheid, toen het onder de naam Aigai diende als de allereerste hoofdstad van het oude koninkrijk Macedonië, de bakermat van Alexander de Grote. Door haar strategische ligging boven op de rotsen, die uitkijken over de vruchtbare vallei, bleef Edessa een cruciaal bolwerk voor de Macedoniërs, Romeinen, Byzantijnen en Ottomanen.
Het water speelde altijd de hoofdrol in de stadsontwikkeling. Tijdens de industriële bloei in de negentiende en vroege twintigste eeuw veranderde Edessa zelfs in het “Manchester van de Balkan”, waarbij de immense kracht van het stromende water werd gebruikt om textielfabrieken, molens en weverijen aan te drijven.
Het icoon van de stad is de Karanos-waterval, die met een spectaculaire val van meer dan zeventig meter over de rotsen de vallei in stort en geldt als de grootste waterval van Griekenland. Een fascinerend detail is dat bezoekers via een stappenpad achter de kletterende watermassa door kunnen lopen naar een kleine grot, wat een spectaculair perspectief biedt door het doorzichtige gordijn van water.
De watervallen ontstonden pas in de veertiende eeuw in hun huidige vorm. Na een verwoestende aardbeving veranderde de loop van de lokale rivier de Edessaios, waardoor het water zich een weg baande naar de rand van de klif en de stad transformeerde.
De stad Loutraki is al duizenden jaren verweven met de heilzame kracht van het warme bronwater dat diep uit de aarde opborrelt. Al in de antieke oudheid maakten de Macedoniërs dankbaar gebruik van deze natuurlijke bronnen. Volgens lokale overleveringen kwamen de soldaten van Alexander de Grote en zijn vader Philippus II hier na hun uitputtende veldslagen bijeen om te rusten, hun wonden te verzorgen en op krachten te komen. In de eeuwen daarna bleef het gebied een gewaardeerd oord onder Byzantijnse aristocraten en Ottomaanse heersers, totdat Loutraki in de twintigste eeuw transformeerde tot een modern en geliefd kuuroord voor ontspanning en gezondheidstoerisme.
Overnachten deden we in Pozar Palace.
