De antieke stad Butrint is een van de kroonjuwelen van de Albanese archeologie. Deze mystieke plek, die sinds 1992 op de UNESCO-werelderfgoedlijst prijkt, weerspiegelt een unieke opeenvolging van ruim 3000 jaar menselijke geschiedenis. Volgens de overlevering werd de stad gesticht door de Trojaanse ziener Helenus na de val van Troje, die bij aankomst een os offerde. In werkelijkheid begon Butrint in de 6e eeuw voor Christus als een Griekse nederzetting die uitgroeide tot een vermaard kuuroord gewijd aan Asclepius, de god van de geneeskunde. Julius Caesar herkende de strategische waarde van de haven en riep het in 44 voor Christus uit tot een Romeinse kolonie, waarna de stad onder keizer Augustus bloeide met aquaducten en een forum. Na de val van Rome transformeerde de stad tot een welvarend Byzantijns bisdom en later tot een versterkte buitenpost voor de Venetianen.
Het maritieme succes werd echter ook de ondergang van Butrint: in de late middeleeuwen zorgden opeenvolgende aardbevingen ervoor dat het omliggende land wegzakte en er brakke moerassen ontstonden. Geplaagd door malaria verlieten de laatste bewoners de stad, waardoor de monumenten eeuwenlang onaangeroerd bleven onder de modder totdat een Italiaanse archeologische missie de site in de jaren 1920 herontdekte. Wat een wandeling door de huidige archeologische site zo bijzonder maakt, is de integratie van de ruïnes in een weelderig eucalyptusbos, waar zeldzame moerasschildpadden in de overstroomde Romeinse fundamenten zwemmen. Langs het anderhalve kilometer lange wandelpad stuit je achtereenvolgens op een goed bewaard Grieks Amfitheater, een uniek vroegchristelijk Baptisterium (doophuis) met mozaïekvloer en de imposante muren van de 6e-eeuwse Grote Basilica. De route eindigt op de heuvel van de Akropolis, waar een Venetiaans kasteel is omgetoverd tot een museum met marmeren bustes.
