Hoog op de met olijfbomen begroeide hellingen van Budva ligt het eeuwenoude Praskvica-klooster. Dit Servisch-Orthodoxe mannenklooster dankt zijn naam aan een nabijgelegen zoetwaterbron, waarvan het water volgens de overlevering vroeger de zoete geur en smaak van perziken (praskve) droeg. Volgens de lokale traditie werd het spirituele centrum al in het jaar 1050 gesticht, al dateren de eerste officiële documenten uit de vroege 14e eeuw toen de Servische koning Milutin de regio bezocht. Eeuwenlang vormde dit complex niet alleen een vrome gebedsplaats, maar ook het kloppende politieke hart en de rechtbank van de trotse, lokale Paštrovići-stam.
Het kloostercomplex herbergt twee historische kerken: de kleinere, middeleeuwse kerk van de Heilige Drie-eenheid en de grotere Sint-Nicolaaskerk, oorspronkelijk in 1413 gebouwd. Het lot sloeg echter genadeloos toe in 1812, toen Franse troepen van Napoleon het klooster plunderden en de hoofdkerk grotendeels verwoestten, waarna de monniken het complex in 1847 moesten herbouwen. Het meest melancholische en legendarische verhaal van Praskvica is dat van Jegor Stroganov, een eenarmige Russische officier die eind 18e eeuw asiel zocht in het klooster. Hij legde een eed van levenslange stilte af en werkte tien jaar lang in zijn eentje aan het uithakken van een monumentaal stenen pad vanaf de zee naar het bergdorp, dat vandaag nog altijd bekendstaat als Jegor’s Pad. Wie vandaag de dag de rust van Praskvica opzoekt, treft een schatkamer vol met gouden manuscripten, tsaristische Russische geschenken en een bibliotheek van 5.000 historische boeken. Na een laatste restauratie wegens de zware aardbeving van 1979 staat dit verborgen monument symbool voor de onverwoestbare vrede aan de Budva-rivièra.
